Geen Commentaar: Voor alle gevallenen

(....Waar staat de poort die ons binnen laat. En die ons ook beschermt...)
Welkom bij deze plechtigheid. Kijk ons hier staan, turend in de zwarte klei. Bij zo'n samenzijn voel je dat er meer moet zijn tussen hemel en aarde. Maar het is niet alleen tijd voor bezinning. We moeten ook door.
(...Hoeveel offers werden er gebracht. Toch nog blijft het nacht...)
U ziet het. Het gat is groot, er gingen er heel wat dit jaar. Dus daar gaan we dan.
(...Waar dan is het licht op ons duistere pad. De hand die ons geleidt. En hoe lang, ja hoe lang nog duurt de tijd. Dat wij zijn bevrijd...)
U kunt hem vanaf hier niet zien, maar helemaal onderop ligt een student die alle tijd had om zichzelf te ontplooien. Hij liep talloze colleges en stages, stelde onderweg intelligente vragen, bestierde daarnaast verenigingen, en las nog wel eens een krant. Aan zijn conditie heeft het niet gelegen, hij was namelijk ook fervent sporter.
Maar fit of niet, tegen het door sluwe geesten bedachte doodsvonnis 'langstudeerder' was hij niet bestand.
(...Waar is de geest die met ons leeft. Die ons de vrede geeft...)
En hij is niet alleen. Hoewel nog onzeker is of de toorn die langstudeerboete heet op ons zal nederdalen - daarover doet een Aardse Rechter op 25 juli uitspraak – het is wél zo goed als zeker dat de basisbeurs na de eerstvolgende verkiezingen ten dode is opgeschreven.
Zonder op de feiten vooruit te willen lopen, voorspel ik u: dan blijven we hier graven.
(...Waar ligt het land waar we mogen zijn. En wat is de taak die ons wacht...)
Als u goed kijkt ziet u daar, links naast die medisch farmacologen, nog net een groot deel van de Leidse culturele leven liggen. Na slopend ziekbed hebben we afscheid moeten nemen van het LAK-theater, in 1946 opgericht door Piet 'zoon van de grote' Cleveringa.
Waarschijnlijk is dit niet de juiste plek om lang te blijven stilstaan bij hoe hypocriet een universiteit schijnonderhandelingen kan blijven voeren, in valse hoop handelt om uiteindelijk genadeloos te trakteren op nekschotten met roestige kogels. Laat ik volstaan met te zeggen dat niemand zo'n jojo-diagnose (wegbezuinigd, gered, toch weer wegbezuinigd, gered maar nu champagne bij de wethouder, toch genadeklap met lulsmoes) kan overleven.
(...Waarheen leidt de weg die we moeten gaan. Waarvoor zijn wij op aard. Wie weet wat er is achter ster en maan. Hoe lang duurt nog de nacht...)
Bovendien: de volgenden wachten. Mieke is uitgezongen. Koffie en cake wachten. Laten we naar binnen gaan.FP

Deel dit bericht: